Een sprookje

Er was eens een plaatsje en dat heette Beverwijk. Iets meer dan 700 jaar geleden kreeg het stadsrechten. Het plaatsje was dus een stadje geworden.
Er omheen lagen nog wat gehuchten. Waren er toen al gemeentelijke herindelingen of was het hoogmoed? Maar op enig moment annexeerde het stadje het naastgelegen Wijk aan Zee. De kleine stad bruiste van ambitie. Het wilde een grote stad worden. En nog wel een met een regionale centrumfunctie.
De jaren verstreken en het werd steeds drukker in het stadje. Er werden meer woningen gebouwd, meer wegen aangelegd, meer bedrijven gevestigd en het werd er voller en voller. Zo vol zelfs dat er een weg omheen aangelegd moest worden, dwars door het enige bos dat het stadje rijk was. Veel mensen in het stadje wilden de weg helemaal niet. Maar zeiden de rechtse voorstanders; zonder de weg kunnen er geen auto's meer uit Beverwijk komen. En zo geschiede het; de weg werd aangelegd. Vele bomen in het bos werden bruut omgehakt en heel veel dieren verloren hun huisje.
Met veel trompetgeschal werd de weg geopend. Auto's reden toeterend van plezier over hun nieuwe weg.
Ondertussen werd in het stadje het ene project na het andere project voorbereid. Het Meerplein, het Stadskantoor en het Stationsplein konden echt niet meer zo verder. De slopershamer moest door het Stadkantoor en er moest een nieuw gebouwd worden bij het station. En om het nieuwe stadskantoor heen moest alles er picobello uit zien. Kosten nog moeite werden gespaard om het stadje de uitstraling van een grote stad te geven. Ook aan het Meerplein en aan de grote winkelstraat werden heel veel eurocentjes uitgegeven. Zoveel zelfs dat de gemeente het bijna niet meer kon betalen.
Het bestuur van het stadje wilde heel graag dat de mensen uit de dorpjes er omheen heel vaak naar Beverwijk kwamen om hun boodschappen te doen. Dat wilde de winkeliers ook wel.
Maar wat gebeurde er? Inmiddels kochten de mensen hun spulletjes niet meer in de winkels in de grote winkelstraat. De mensen kochten hun spulletjes via het internet en kwamen bijna nooit meer in de grote winkelstraat in het stadje. Sterker nog, de mensen uit de dorpen er omheen kwamen bijna nooit meer naar het stadje zelf. Er lag immers zo'n mooie weg omheen dat de mensen naar mooiere en grotere steden reden zoals Haarlem en Alkmaar. Dat vonden het bestuur en de winkeliers niet leuk.

En zo zie je maar weer. Wie een weg aanlegt voor een ander.........